Maciej Wierszycki potrafi poruszać serca. Jego delikatne, pełne uroku, ciepła, zadumy, tęsknoty, ale i nadziei wiersze wywołują lawinę wzruszeń. Niezwykle poetyckie to utwory mimo pozornie prostego języka. To poetyckość bogata w metafory, niebanalne porównania, która jednak nie przesłania
„Byłem", mówi Autor. Byłem dla kogoś, byłem dla siebie, byłem ... marzyłem, tęskniłem, pragnąłem, rozmyślałem, wspominałem... I pod wpływem tego bycia, tego tęsknienia, myślenia, marzenia, wrażenia czasem krótkiego jak nagły błysk... pisałem. Bardzo emocjonalne to wiersze. Pełne ciepła, nostalgii i
„Wciąż”… są słowa klucze, które, nawet bez żadnego dopowiedzenia, coś podpowiadają, sugerują. Wciąż pamiętam, wciąż myślę, tęsknię, mam nadzieję, wciąż wierzę i wciąż mam wątpliwości, wciąż… jestem. Ale wciąż nie znaczy tak samo. W wierszach pojawiają się mocniejsze akcenty. Pozostając pełne
